FnW - Traitors

   Sean Gullette to reżyser raczej nie znany w Polsce, bo tak naprawdę to nie ma z czego być znany. Traitors to dopiero jego drugi film, a Gullette dotychczas spełniał się głównie jako aktor. Polskim widzom najbardziej może być znany z roli w Maximilliana Cohena w Pi. Niemniej, jak na niedoświadczonego reżysera, jego film zasługuje na uwagę. Docenili to także jurorzy na kilku festiwalach, w tym festiwalu w Wenecji gdzie został wyróżniony jedną z nagród dodatkowych.

FnW - Joanna (2013)

   Niestety, na żądanie Wajda Studio, pliki z filmem Joanna zostały usunięte z serwisu FileFactory i chomikuj.pl. Nie usunąłem ich ja tylko administratorzy wspomnianych serwisów. 
   Na postawę Wajda Studio brak mi słów. Film, który wg Filmwebu prapremierę miał już w 2012 r. (link), który pokazywany był na nielicznych festiwalach, nie wszedł do dystrybucji kinowej - nawet studyjnej i tak naprawdę był filmem niszowym, nagle po oscarowej nominacji stał się sztandarowym dziełem Wajda Studio. Żenada, a 'psy ogrodnika' to najłagodniejsze określenie jakie ciśnie mi się na usta w stosunku do wyżej wspomnianego studia.
   Nie jestem piratem i nie chcę się kopać z koniem, więc filmu tu nie będzie.
   Zainteresowanych filmem zapraszam na priv.

Wczorajsza oscarowa nominacja dla Joanny kompletnie mnie zaskoczyła. Film jest oczywiście wart tej nominacji, ale jest już dość stary (2013), stąd to zaskoczenie. Mimo tego, gdy usłyszałem, że Joanna nominację zdobyła postanowiłem sięgnąć do swojego archiwum i udostępnić film czytelnikom bloga.
   Joanna to dokumentalny film w reżyserii Anety Kopacz ukazujący fragmenty życia Joanny 'Chustki' Sałygi. 'Chustka' znana była m.in. z kampanii Fundacji Rak'n'roll 'Zbieramy na cycki, nowe fryzury i dragi'.
   Przez ponad dwa lata, czasem dzień po dniu, opisywała na blogu swoją walkę z rakiem. Któregoś dnia, jak umrę, kruca bomba, przysięgam! Będę straszyć! Zepsuję krany, żeby wiecznie ciurkały po kropelce, spalę twarde dyski komputerów i zgubię telefony komórkowe, powydłubuję misiom i lalkom oczka, a samochodzikom - koła. – tak brzmi fragment jednego z jej wpisów.
   Na stronie Fundacji Rak'n'roll napisała kiedyś: Mam na imię Joanna, mam 35 lat. (…) Jestem szczęśliwa, że zachorowałam. Przede wszystkim, dzięki rakowi zrozumiałam, że niewiele jest spraw wartych martwienia się. (…) Moje życie jest całkowicie inne niż przed zachorowaniem. Łatwo się męczę, potrzebuję w ciągu dnia zdrzemnąć się, muszę często jeść i bardzo uważać na to, co jem. Muszę dbać o siebie, chodzić na badania kontrolne. Ale są to nieprzeszkadzające drobiazgi, najważniejsze przecież, że żyję!
   Niestety, Joanna zmarła 29 października 2012 r. Blog Joanny cały czas jest dostępny pod adresem: http://chustka.blogspot.com/, a tutaj można przeczytać recenzję jej książki.

Rakieta

   Rakieta to fabularny debiut reżyserski australijskiego filmowca Kima Mordaunta. Nie przeszkodziło to ani jemu ani filmowi zgarnąć za ten obraz 27 nagród i 20 nominacji do nagród. Film nagradzano m.in. na festiwalach w Australii, Berlinie, Pekinie, Calgary, Leeds, na Festiwalu Tribeca i wielu innych. Nagradzano, bo naprawdę jest co nagradzać i dlatego wybrano go jako australijskiego kandydata do Oscara.
   Film przenosi nas do wyniszczonego wojną Laosu, którego mieszkańcy próbują powoli od nowa budować swoje szczęście. Na uwagę zasługują piękne, krajobrazowe zdjęcia tego kraju ale także wspaniała gra aktorów, a w szczególności gra aktorów-dzieci. Ahlo (główny bohater) i Kia (jego mała przyjaciółka) grają rewelacyjnie, chociaż było to ich pierwsze zetknięcie z kamerą. Dorośli aktorzy też dają radę, a postaci takie jak wujek Purple (Suthep Po-ngam), który stylizuje się na Jamesa Browna czy wiecznie zrzędząca babka Taitok (Boonsri Yindee) dodają filmowi niezwykłego smaku, który powoduje, że po zakończeniu seansu nie czujemy niesmaku ;)

FnW - Leijonasydän czyli Serce lwa

   Lew to herb Finlandii. Jest on także używany jako symbol fińskich narodowców i neonazistów, którzy tatuują go sobie na piersi. O nich, a właściwie o ich przywódcy - Teppo Salminenie - opowiada dzisiejszy film.
   Teppo jest trzydziestokilkulatkiem bez przyszłości, za to z przeszłością. Poznajemy go chwilę po wyjściu z więzienia, gdy stara się o pracę. Niestety kartoteka, reputacja i wygląd neonazisty nie pomagają mu w tym. Po nieudanej rozmowie kwalifikacyjnej Teppo udaje się do pobliskiego baru na kawę, bo na więcej go nie stać. Tam poznaje, jak się później okazuje, miłość swojego życia o imieniu Sari. Jest tylko jeden (mały?) problem - Sari ma dziecko z poprzedniego związku, które (delikatnie mówiąc) nie jest białoskóre. Co to oznacza dla Teppo i Sari? Jak potoczą się losy ich miłości? Co się stanie, gdy w ich życie wkroczy dodatkowo brat Teppo - Harri, który jest jeszcze bardziej zagorzałym narodowcem niż Teppo? Tego wszystkiego dowiecie się z filmu Serce lwa.

Omar

   Konflikt izraelsko-palestyński ciągnie się od dziesięcioleci. W samym środku tego konfliktu, oprócz polityków, bojówkarzy i różnego rodzaju zawadiaków, żyją także normalni, zwykli ludzie, młodzież, dzieci, którzy pragną czegoś więcej niż życia z kałachem obok łóżka. Długoletni konflikt niestety nie pozwala im na to i odciska na nich swoje piętno.
   Omar, Amjad i Tarek to koledzy z dzieciństwa, z jednego podwórka, które na początku XXI wieku podzielił mur bezpieczeństwa. Mimo tego przyjaciele spotykają się nadal i w ramach jednej bojówki planują kolejne akcje przeciw Izraelowi. W historii nie może zabraknąć dziewczyny więc jest i tu - Nadia, siostra wiecznie zajętego i nieobecnego Tareka, w której kochają się Omar i Amjad.
   W filmie wyreżyserowanym przez Hany'ego Abu-Assada znajdziecie wszystko - przemoc i wojnę, latające obok głów kule i pościgi - głównie piesze - oraz miłość i zdradę.
   Film był palestyńskim kandydatem do Oscara, a także zdobył Nagrodę Specjalną Jury w sekcji Un Certain Regard na MFF w Cannes oraz wiele innych nagród na światowych festiwalach.
   Jak potoczą się losy bohaterów? Możecie dowiedzieć się już dziś. Zapraszam na seans!

 
   Jeżeli komuś za mało jest tego wstępu do filmu, pełną recenzję (z małymi spoilerami) może przeczytać tutaj.

Dotyk Grzechu - Tian Zhu Ding (天注定)

 

 
   Kino z Państwa Środka - dramatyczne i obyczajowe - jest kinem trudnym i nie jest przeznaczone dla wszystkich odbiorców. Filmy te, podobnie jak przedstawiany dziś na blogu Dotyk grzechu, nie są obrazami pokroju sensacyjnych komedyjek z Jackie'm Chanem czy superprodukcji na miarę Domu latających sztyletów.