FnW - Zaufaj miłości (左右, Zuo You, In Love We Trust)

   Do przetłumaczenia tego filmu zainspirował mnie Gee, znany zapewne Wam tłumacz i właściciel strony poświęconej kinu azjatyckiemu - http://azjafilm.net.
   Pewnie wielu z Was oglądało film Bez mojej zgody (My Sister's Keeper) z roku 2009 - przypomnieć sobie fabułę tego filmu możecie m.in. tutaj. Dlaczego o nim piszę? Ano dlatego, że film ten wywołał wiele dyskusji i dylematów etyczno-moralnych zebranych w jeden worek pt.: Co bym zrobił/a gdyby... Film Zaufaj miłości (Zuo You, In Love We Trust) opowiada o tym samym, a właściwie opowiadał jako pierwszy, bo powstał w roku 2007, a obaj twórcy zapewne inspirację czerpali z książki Jodi Picoult pt.: My Sister's Keeper.
   Film chiński w reżyserii Wanga Xiaoshuai'a (znanego chociażby z głośnego Roweru z Pekinu) jest jednak filmem spokojniejszym, łagodniejszym, a aktorzy do swych ról dobrani są niemal perfekcyjnie. Film jest długi ale płynie, a my razem z nim. Nie nudzi, bo opowiada historię prosto z życia o chorej na białaczkę dziewczynce. Historię, która tak naprawdę może dotknąć każdego z nas, tak jak dotknęła Joannę Sałygę - 'Chustkę', o której film pt.: Joanna już za dwa dni będzie walczył o Oscara.

FnW - Słowik (Ye Ying, 夜莺, Le promeneur d'oiseau)

   Słowik to film chińsko-francuski, który z Francją ma tylko wspólnego reżysera, muzykę i kilka spraw technicznych. Cała akcja filmu dzieje się w Chinach i w tym języku też jest zrealizowany. Oryginalny tytuł, czyli Le promeneur d'oiseau, znaczy tyle co 'wędrujący ptak'. Chińczycy nadali mu jednak tytuł Słowik (Ye Ying) i tego tytułu się trzymajmy.
   Obraz opowiada o małej, rozpieszczonej dziewczynce - Ren Xing, która ma w życiu wszystko czego zapragnie, oprócz uwagi rodziców. Wiecznie zapracowanych i zabieganych rodziców. Matka - bizneswoman, ojciec - wzięty architekt, nie mają czasu nie tylko na córkę, ale i na swoje życie prywatne. Zbiegiem okoliczności dziewczynka zostaje przez matkę oddana chwilowo pod opiekę dziadka - samotnego wdowca, którego najbliższym przyjacielem jest słowik. Dziadek na ten czas miał jednak zaplanowaną podróż do swojej rodzinnej wioski, aby spełnić przyrzeczenie dane zmarłej żonie. Dziadek i wnuczka podróżują więc razem. Ich droga wiedzie z Pekinu do Yangshuo w prowincji Guanxi. Jak ta wyprawa się skończyła i jak wpłynęła na nich i na jej rodziców dowiecie się oglądając film.
   Film wyreżyserował i scenariusz napisał Philippe Muyl, znany z takich filmów jak Motylek, Przeciw zapomnieniu, czy Magia. Nie występują w nim żadni znani ani uznani aktorzy, no może oprócz dziadka (Li Baotian), którego znamy z takich filmów jak Ju Dou, Zawieście czerwone latarnie czy Szanghajska triada. Jednak wszystkie postacie są dobrane idealnie, a dziewczynka (Yang Xin Yi) grająca Ren Xing jest dobrana wprost mistrzowsko.
   W filmie oprócz fabuły możemy też nacieszyć oczy pięknymi widokami ze współczesnych Chin, a dla uczących się języka chińskiego film może być niezłą pomocą, bo w wielu miejscach był chwalony za niezwykle wyraźny i czysty język.

   Obraz wielokrotnie nagradzano na różnych festiwalach, głównie dla dzieci i młodzieży. Jednak przeznaczony jest on dla każdego widza, który lubi nostalgiczne, ciepłe opowieści o tym, że każdy człowiek potrzebuje być kochanym i słuchanym.

FnW - 1942 (Yi jiu si er, 一九四二)

   Akcja filmu 1942, o tytule mało znaczącym dla laików i wiele mówiącym zainteresowanym, dzieje się w środkowo-wschodniochińskiej prowincji Henan podczas drugiej wojny chińsko-japońskiej. Wojny, która w znacznym stopniu przyczyniła się do upadku Czang  Kaj-szeka i całej Republiki Chińskiej. Film wyreżyserował Feng Xiaogang na podstawie powieści Liu Zhenyuna pt.: 温故一九四二 (Wengu yijiusi'er, co można przetłumaczyć jako: Rozmyślając o 1942). Liu jest także autorem scenariusza.

   Film opowiada o ludzkim dramacie, o głodzie i o masowej ucieczce nękanej wojną ludności. Jest to obraz wstrząsający, dający dużo do myślenia o okrucieństwie, jakie człowiek potrafi stworzyć drugiemu człowiekowi. Film jest długi, trwa ponad 140 minut, ale nie nudzi w żadnym momencie. Reżyser doskonale przedstawia w nim ówczesną (a może także i dzisiejszą) strukturę i mentalność chińskiego społeczeństwa. Kastowość, służalczość chłopstwa przed kułactwem i urzędnikami, a tych przed elitami wojskowymi i cywilnymi.

   Dobre, poruszające chińskie kino, które - jak to oczywiście z chińskimi filmami bywa - nie doczekało się swej premiery kinowej w Polsce, a które na długo zapada w pamięci. Pierwszy raz film oglądałem na początku 2013 r., zaraz potem pokazałem go koledze, który do dziś go wspomina przy każdej okazji, gdy rozmawiamy o filmach.

   Film zasługuje na uwagę z jeszcze jednego względu - obsada. Grają w nim takie znakomitości kina chińskiego, jak Chen Daoming (w roli Czang Kai-szeka, a którego mogliśmy niedawno podziwiać w Powrocie do domu - Gui Lai), a także Tim Robbins (jako Biskup Megan) i Adrien Brody (jako korespondent TIME'a Theodore Harold White).

   Film i jego twórcy otrzymali za ten film 24 nagrody na różnych festiwalach, a do 10 innych byli nominowani. W Chinach film cieszył się wielkim powodzeniem i zarobił ponad 360 milionów juanów przy budżecie 210 milionów (ok. 35 milionów USD). 

FnW - Mundur (Uniform, Zhifu, 制服)

   Film Mundur (Zhifu) z 2003 roku to reżyserski debiut Diao Yi'nana, którego trzeci film - Czarny węgiel, cienki lód, mieliście okazję niedawno oglądać (kto jeszcze go nie widział, niech szybko klika w link, póki nie jest za późno ;)).
   Akcja dzisiejszego filmu toczy się w niewielkim mieście w prowincji Shaanxi, gdzie mieszka główny bohater opowieści - Wang Xiaojian. Wang pracuje w rodzinnej firmie pralniczo-krawieckiej. Interes nie idzie rewelacyjnie i szczerze mówiąc rodzina klepie biedę. Pewnego dnia Xiaojian przypadkowo odkrywa, że z ich zakładu ktoś długo nie odbiera policyjnego munduru. Postanawia ten fakt wykorzystać i przebiera się w niego. Dzięki tej nowej roli Wang poznaje dziewczynę - Zheng Shashę, która pracuje w sklepie muzycznym. Jednak Shasha, tak jak i Wang, skrywa swoją tajemnicę. Jaka to tajemnica? Dowiecie się oglądając film...

FnW - Powrót do domu - Coming Home (Gui Lai - 归来)

   Po niezbyt udanych Kwiatach wojny (2011) i po trzech latach przerwy Zhang Yimou wraca w wielkim stylu w temacie w którym czuje się najlepiej i z aktorką z którą stworzył najlepsze swoje dzieła.
   W temacie w którym czuje się najlepiej to zbyt wiele powiedziane, bo wprawdzie historia dzieje się podczas chińskiej Rewolucji Kulturalnej, a także i po niej, ale okres ten i wydarzenia z nim związane są tylko tłem dla pokazania przepięknej miłosnej historii Feng Wanyu (Gong Li) i Lu Yanshi (Chen Daomin) oraz losów ich córki - Dandan (w tej roli przepiękna Zhang Huiwen, o której pisałem w tym wpisie). Co ciekawe, para głównych bohaterów spotkała się na planie dotychczas tylko raz i było to 25 lat temu, w filmie Xi tai hou (The Empress Dowager). Oboje też mają doświadczenie w pracy z Zhangiem Yimou. Gong Li jako jego była życiowa partnerka ma na swym koncie wiele filmów w których grała, a których reżyserem był Zhang są to m.in.: Czerwone Sorgo czy prezentowany na tym blogu Żyć!. Chen Daomin zagrał tylko w jednym filmie Zhanga, w Hero.

FnW - Czarny węgiel, cienki lód (白日焰火)

   Zgodnie z zapowiedzią sprzed kilku dni, dziś na blogu długo oczekiwana przez widzów polska premiera filmu Czarny węgiel, cienki lód (Black Coal, Thin Ice, Bai Ri Yan Huo, 白日焰火).
   Czarny węgiel... to trzeci film w dorobku reżyserskim Diao Yi'nana. Poprzednie dwa jego filmy - Zhifu (2003) i Nocny pociąg (2007), nie cieszyły się jakimś wielkim uznaniem, można nawet powiedzieć, że mało kto o nich słyszał, a tu nagle taki wyskok - Czarny węgiel... ze Złotym i Srebrnym Niedźwiedziem na tegorocznym festiwalu w Berlinie. Dlaczego, za co? Po obejrzeniu, zresztą niejednokrotnym, też się nad tym zastanawiałem (zastanawiam?).
   Bai Ri Yan Huo to pastisz, a zarazem hołd złożony przez reżysera amerykańskim kinom sensacyjnemu wymieszanym z noir. I tak należy na ten film patrzeć. Nie jest to może Tarantino czy Rodriguez, ale dobrze się ogląda. Diao Yi'nan wywraca znane nam amerykańskie konwencje do góry nogami, miesza gatunki i style dowolnie nimi żonglując i wplatając w nie elementy komediowe. Chińczycy, znani z kopiowania wszystkiego co się da, tym razem poszli krok dalej i zamiast kopiować prowokują niekonwencjonalizmem i brakiem konkretnego stylu. Jeśli ktoś zacznie doszukiwać się w tym filmie głębszych wartości czy artyzmu to srodze się zawiedzie.

FnW - Przeklęta góra - Mang Shan (盲山)

   Li Yang (李杨) jest reżyserem mało znanym w Polsce. Być może wynika to z faktu, że nie załapał się już na "piątą generację" filmowców chińskich, bo był za młody, a do "generacji szóstej" nie wszedł, bo był już za stary. Formalnie jednak uznawany jest za twórcę, który zamyka rozdział "piątej generacji". W swoim dorobku ma zaledwie dwa pełnometrażowe filmy. Ten, który dziś obejrzymy, jest drugim. Poprzedni, być może bardziej znany - Blind Shaft (盲井), pokażę na blogu w niedługim czasie.

   Li Yang podejmuje w swoich filmach tematy trudne społecznie. Nie koloryzuje, nie przedstawia Chin jako raju płynącego mlekiem i miodem. Wręcz przeciwnie. Część znawców i krytyków uznało nawet, że jego filmom bliżej jest do dokumentu niż do filmu fabularnego, bo realizm Chin ukazany w jego obrazach jest bardzo duży.

   Przeklęta góra to film z roku 2007 opowiadający historię młodej studentki Bai Xuemei, która w wakacje postanowiła sobie dorobić w firmie zbierającej i handlującej ziołami. Zioła są jednak tylko przykrywką dla prawdziwej działalności firmy, która polega na sprzedawaniu młodych dziewcząt na żony dla wieśniaków nie potrafiących sobie znaleźć kobiety w inny sposób. Jak łatwo się domyśleć, Bai Xuemei spotkał taki właśnie los.

   Nie lubię opowiadać fabuły, choćby w zarysie, bo zawsze przemyci się jakiś szczegół, który ją zdradza, więc o tym jak Bai poradziła sobie w nowej sytuacji musicie przekonać się sami oglądając film.

   Jak to z chińskimi filmami w większości bywa, nie miał on swojej kinowej premiery w Polsce. W zeszłym roku pokazano go za to w telewizyjnej Dwójce, jakoś grubo po północy, więc pewnie niewielu z Was miało okazję go obejrzeć. Samo wprowadzenie do filmu w TV też było mało zachęcające, bo wpasowało się w trend przyprawiania Chinom "złej gęby" na zasadzie, że jeśli coś złego się tam dzieje to to pokażemy, a jeżeli nakręcili to oni sami to jeszcze lepiej! Nie pochylono się w ogóle nad problem, za to mocno zwrócono uwagę na "a u was biją murzynów!" Cóż, jaka TV tak misja ;)

   Zapraszam na film!

Żyć! - HuoZhe (活着)

   Na początku lat czterdziestych XX wieku pewna chińska rodzina popada w bankructwo z własnej winy, a właściwie z winy męża. Po pewnym czasie okazuje się, że bankructwo to było najlepsze, co mogło ich spotkać. Rodzina jest uboga, a w Chinach szaleje wojna domowa. Po jej zakończeniu bohaterowie filmu muszą się zmierzyć z rewolucją kulturalną i terrorem maoistów.
   Film rozciąga się w czasie prawie 40 lat, a rodzina Xu jest jakby symbolem i ucieleśnieniem całego chińskiego uciśnionego w tamtych czasach społeczeństwa. Ich jedynym celem jest przeżyć zachowując godność na tyle, ile się da, mimo czasem bardzo trudnych momentów i nieszczęść, które ich dotykają.
   Obraz w reżyserii znanego i uznanego w Chinach i na świecie Zhānga Yìmóu w dramatyczny, a momentami w śmieszny sposób przedstawia wycinek chińskiej historii najnowszej. Zhāng bardzo realistycznie i prawdziwie przedstawia chińskie społeczeństwo na tle Wielkiego Skoku Naprzód, terroru rewolucji kulturalnej i powszechnego uwielbienia dla Mao. Realistycznie do tego stopnia, że chińska cenzura zakazała wyświetlania tego filmu w kinach i telewizji i zakaz ten obowiązuje bodajże do dziś, a więc już ponad 20 lat! Sam reżyser został ukarany dwuletnim zakazem kręcenia filmów. Choćby dlatego warto ten film obejrzeć, bo jeśli coś się nie podoba chińskim władzom, to musi to być do bólu prawdziwe.

Dotyk Grzechu - Tian Zhu Ding (天注定)

 

 
   Kino z Państwa Środka - dramatyczne i obyczajowe - jest kinem trudnym i nie jest przeznaczone dla wszystkich odbiorców. Filmy te, podobnie jak przedstawiany dziś na blogu Dotyk grzechu, nie są obrazami pokroju sensacyjnych komedyjek z Jackie'm Chanem czy superprodukcji na miarę Domu latających sztyletów.